.

 

 بخشي از سخن مولف:

همانطور كه عارفان و صاحبان بصيرت بر اين باورند، تا درك لطف الهي و معرفت شهودي نسبت به خداوند متعال محقق نگردد، محبت به خدا (كه نقش به‌سزايي در تربيت نفوس مي‌تواند ايفا نمايد) محقق نخواهد گشت.

اگر انسان در پرتو معرفت شهودي، عارف بالله شد، مشاهده مي‌كند كه همه خوبيها در خدا جمع است و از همين جا به راز عشق الهي پي برده و همه‌ي خطرها را به جان مي‌پذيرد.

در ره منزل ليلي كه خطرهاست در آن

                   شرط اول قدم آن است كه مجنون باشي

اگر محبت حقيقي بر دل حاكم شود محال است كه دل به غير خدا توجه داشته باشد. چنانچه امام حسن(ع) در اين باره مي‌فرمايد: «من عرف الله احبه»در پرتو شناخت خدا، انسان عارف، عاشق پاك باخته‌اي مي‌شود كه قلبش لحظه به لحظه ملهم به محبت او و مملو از مهر و دوستي او مي‌شود.